Pen & hart voor Beringen door Liane

Pen & hart voor Beringen – juli 2026

Afscheid nemen met een lach en een traan.

Het voorbije jaar heb ik zoveel mogen leren van zowel de jeugd als van onze senioren, mensen met een hart van goud. Nooit had ik gedacht of verwacht dat er zo'n sterke verbondenheid tussen ons zou groeien.

Daarom ben ik met velen van jullie in gesprek gegaan. Ik wilde het heden en nu vastleggen in mijn laatste column. Maar mijn verhaal is nog niet af. Wie weet krijg ik de kans om er nog een jaartje aan verder te schrijven.

Samen met vele anderen heb ik heel wat tijd, energie en engagement geïnvesteerd om te luisteren naar wat er écht leeft onder de senioren. Dat groeide uit tot een waardevolle bijdrage, waarop de komende maanden en jaren hopelijk verder gebouwd wordt.

Ik ben ondertussen misschien wat ouder, maar een oude vos verleert zijn streken niet. Zeker niet als het gaat over schrijven, over alles en nog wat, om senioren een stem te geven en hen beter te laten voelen. Wat zou ik op mijn leeftijd nog willen veranderen? Ze moeten mij maar nemen zoals ik ben. Ja, ik ben een rebellerende senior. Eentje die opkomt voor haar medesenioren en ik doe dat op een respectvolle manier. En daar ben ik trots op.

Nationale Ouderendag op 2 oktober herinnert ons eraan dat achter uitspraken als "Dat hoort bij ouder worden" of "Wat gaan de anderen denken?" vaak verhalen schuilgaan van verdriet, angst, hoop én veerkracht.

Liefde is als wifi: ze hangt in de lucht, maar niet iedereen kent het wachtwoord. Dat wachtwoord heb ik het afgelopen jaar proberen door te geven. Met verhalen die zichtbaar maakten wat het betekende om ambassadeur van de senioren van Beringen en omstreken te mogen zijn.

Dankjewel voor de vele warme en positieve berichten. Ik ben ervan overtuigd dat onze paden elkaar nog zullen kruisen.

Tot ziens, en vooral: blijf verhalen delen.