De koeltorens dienden om het opgewarmd koelwater (van de centrale) terug te af te koelen en opnieuw in het koelcircuit te gebruiken. Zo werd er geen water verspilt. Meer nog, een deel van de restwarmte werd vooraf nog gebruikt voor het verwarmen van gebouwen en in de douches.
Initieel had men houten torens. In Beringen werden later vier grote betonnen koeltorens gebouwd. De grootste toren (1950-52) is van gewapend beton.
Je ziet ook nog restjes van oude waterkanalen die erbij hoorden. Hierlangs werd het afgekoelde water in een gesloten circuit terug geleid naar de elektriciteitscentrale om opnieuw te worden gebruikt, waardoor water werd bespaard.
Wist je dat:
Thermische centrales, zoals deze van de mijn, produceerden veel restwarmte. De ingenieurs probeerden die warmte slim te hergebruiken: voor het verwarmen van gebouwen, douches, het drogen van kolenslib en vanaf 1951 zelfs voor een warmtenet. Zo kregen huizen van ingenieurs en bedienden verwarming via warme buizen – heel modern voor die tijd!
En tegenwoordig…?
Omdat water zo’n grote rol speelde in het verleden, werd er op deze plek later een binnen- én buitenzwembad gebouwd. Dit gebeurde in samenwerking met Stad Beringen en Sportoase. Het werd de eerste grote publieksattractie van be-MINE.
Meer info:
www.sportoase.be/nl/be-mine
